Saskia Temmink over de opnames in Zuid-Afrika
(interview door Ineke Kester in de Mikro Gids)

Apartheid
We gingen naar Zuid-Afrika met open vizier, op zoek naar het Zuid-Afrika van nu. Een vriendin in Kaapstad zei te hopen dat we niet de nadruk op de apartheid zouden leggen tijdens de improvisaties. Maar die bleek juist nog heel erg te leven bij de acteurs. Al in de kleedkamer voelden we dat we met blanke acteurs makkelijker contact hadden dan met de donkere spelers, vooral de heren.

Verbondenheid
Achteraf hoorden we dat het publiek geschokt was over het fysieke contact tussen blank en zwart op het toneel. En inderdaad, als je een donkere en een blanke man samen op het toneel zet, voel je direct al dat er spanning is. Dat er drama schuilt in hun persoonlijke relatie. Want zij hebben dingen meegemaakt die wij ons niet kunnen voorstellen. Wat ik heel leuk vond was de ontdekking dat erop het toneel een soort verbondenheid ontstond door de "acteurstaal" die we allemaal begrepen.

De ziel van Zuid-Afrika
Door de intimiteit van het samen acteren kom je zoveel dieper in de ziel van zo'n land, en bij improviseren draag je zoveel van jezelf mee want je moet op het moment reageren. Je kan je niet verschuilen achter een rol. Er waren acteurs bij die op die manier heel veel vertelden over hun land. Hoe ze beledigd konden zijn in hun rol, of hoe ze bepaalde dingen benaderden, dat kunnen wij niet bedenken. Dat zegt heel veel over de mensen en hun land.

"Je staat met je billen bloot."
(Interview in Het Parool 8 mei 2010)

"Mensen geloven nooit dat De Vloer Op honderd procent improvisatie is. Het is precies zoals je het ziet op tv. Het zou moeilijker zijn om van tevoren te weten wat we moeten spelen; ik zou mezelf gek maken met duizend ideeën. De mooiste improvisaties ontstaan als de acteurs de rust hebben om het stuk te laten ontstaan, zin voor zin.

Regels van het improviseren
Irritant is het als iemand de boel eenzijdig stuurt door te beginnen met een vraag als: 'Ja, maar jij was toch dat meisje dat altijd stond te gluren bij het raam?' Dan denk ik: Eh, nee, maar ik moet nu ja zeggen, want dat is de regel bij improvisatie. Het fijnste is als het gewoon begint met 'hoi' en dan 'hoi'. Oké, een heel saai begin. Wat ik bedoel, is dat er ruimte moet zijn. De Vloer Op heeft mij het meeste geleerd over acteren sinds de toneelschool. Je hebt niks in handen, je staat met je billen bloot en hebt amper tijd om je kop in te schakelen."

Saskia over haar ervaringen bij De Vloer Op:

Je speelt al vanaf het eerste seizoen in De Vloer Op. Ben je nog steeds nerveus voor de opnames?
Ja, hoewel ik wel merk dat ik rustiger word. Ik zie veel ontwikkeling van De Vloer Op. In het begin wilden we vooral grappig zijn. Daarna gingen we op zoek naar de dramatiek in de scène en vervolgens ontdekten we dat je niet alles hoeft uit te spreken. Kijk maar naar donorhart, daarin werd alles al gezegd, zonder werkelijk te benoemen.

Wat is jouw vuistregel bij De Vloer Op?
Hoe rustiger je bent, hoe meer je in het moment kan zijn en dus hoe beter je op iemand kunt reageren. Probeer dus niet al een verhaal in je hoofd te hebben.Waaraan moet je je vooral houden bij improviseren?

Heb je altijd al affiniteit gehad met improviseren?
Ik was er op de toneelschool helemaal niet zo goed in. Maar dit is nou echt iets wat je veel moet doen. En nu vind ik het ontzettend leuk.