Wat vond je ervan dat Peter je vroeg om mee te doen?
Ik was meteen enthousiast. Improviseren heb ik altijd heel leuk gevonden. Soms kom je tot dingen die je zelf niet verwacht, die niet erg voor de hand liggen en dat is spannend.

Op de Toneelschool werd eigenlijk alleen de eerste maand wat geïmproviseerd en na school gebeurde het nog maar af en toe. Ik had er dus erg veel zin in.

foto: Pieter Boersma

Vertel eens iets over je eerste scène.

Echt nerveus was ik niet toen ik naar het Bimhuis ging. De zenuwen kwamen pas toen ik de opdrachten van Peter hoorde. Hij richtte zich in eerste instantie tot Elise, en ik merkte dat ik opgelucht was. Ik dacht: ‘Oh, gelukkig. Ik hoef nog niet.’ Daarom hoorde ik vrijwel niets van de opdracht, tot ik hem hoorde zeggen: ‘Sanne, jij bent die jongen.’ Op weg naar de tafel met rekwisieten probeerde ik nog wat uit Elise te krijgen, maar die stond toen ook al behoorlijk strak van de zenuwen. De eerste minuten was het daarom even zoeken. Daarna ging het eigenlijk vanzelf en uiteindelijk kregen we wel iets te pakken.

Wat is volgens jou de essentie van improviseren?

Volgens mij is het vooral belangrijk om open te staan voor alles wat er op het toneel gebeurt. Je moet altijd reageren op de ander, de ingevingen van de ander niet onbenut laten. Hoe idioot of onlogisch die ook zijn. Als je tegenspeler in een scène uit het niets een aap begint te spelen, heb je te maken met een aap. Je moet dat dan denk ik niet relativeren door iets te zeggen als: ‘Wat doe jij nou raar? Stel je ‘ns niet zo aan..’

Waar haal je je inspiratie vandaan?

Tja, dat vind ik moeilijk onder woorden te brengen. Ik noem mooie of spannende of interessante dingen nooit inspirerend. Al zijn ze dat misschien wel. Laatst was ik bijvoorbeeld bij een concert van Woven Hand, in Paradiso. Daar had ik me heel erg op verheugd, maar het bleek een saai routine-concert. Later die avond hoorde ik in de bovenzaal twee ‘kleinere’ optredens van onbekende namen waarbij ik voelde: deze mensen spelen met een enorme noodzaak, en daardoor met overtuiging. Dat was dan inspirerend, denk ik. Maar het kan evengoed op straat gebeuren doordat je situaties tussen mensen ziet die geestig zijn, of je verbazen. Misschien vallen die dingen me eerder op vanuit mijn achtergrond als acteur.

Wanneer verraste je jezelf?

Tijdens de laatste scéne van die avond, met Saskia, was ik verbaasd over wat er zo nu en dan uit m’n mond kwam. De rol die ik van Peter kreeg toebedeeld was die van een snelle reclamejongen en dat gaf me het gevoel dat ik behoorlijk los kon gaan. Dan is het heel leuk om te ontdekken dat je samen enorme lol hebt om dingen die eigenlijk als vanzelf lijken te  ontstaan.

Wanneer werd je het meest verrast door je tegenspeler?

Dat was ongetwijfeld tijdens de scène met Gijs (Naber) ‘Zinloos Geweld’. Gijs speelt de jongen die mijn broer heeft doodgetrapt. Na zijn vrijlating uit de gevangenis komen we elkaar toevallig tegen in de trein. Ik vond het vreselijk moeilijk om me in die rol te verplaatsen en kon eigenlijk alleen maar spelen dat ik niet wist hoe met de situatie om te gaan. En toen kwam Gijs met die wending waarbij hij zegt dat hij me wel ziet zitten. Een totaal gestoorde flirt.  Dat verrastte me zo, dat ik niet anders kon dan me – ook in de rol – verbazen over de absurditeit van zijn actie.

Heeft de aanwezigheid van publiek invloed op je spel?

Ik heb me geen moment geroepen gevoeld om het publiek te behagen, om de humor op te zoeken. Je bent zo bezig met je spel, met het in de vingers krijgen van de situatie, dat het publiek je soms bijna ontgaat. Ik blijf het wel heel leuk vinden om een directe reactie te krijgen.

Amsterdam, mei 2009