Hoe heb je je voorbereid?
Ik arriveerde bij het Baxter Theatre.

Was je zenuwachtig?
Ja vreselijk! Vooral voor de camera's: Het idee dat alles wat je doet onherroepelijk wordt geregistreerd. Maar ik maakte me ook een beetje zorgen over hoe de acteurs, van wie ik er veel niet kende, op elkaar zouden reageren.

Wat zijn volgens jou de do's en dont's van improviseren?
Ik denk dat het belangrijk is om op alle voorstellen in te gaan. Open te staan voor alle mogelijkheden. Dat bevordert het samenspel en het haalt de drukeen beetje van de ketel als je zelfs de meest idiote opdracht kunt uitvoeren. Verder moet je goed in de gaten houden waar het om gaat en verschillende trategieën uitproberen. Mijn ervaring is dat je goed moet luisteren en je niet plompverloren in een scène moet storten. Je moet je tegenspeler de kans geven om zelf in te vullen in plaats van het verhaal in een bepaalde richting te dwingen zonder acht te slaan op wat er tijdens het spel gebeurt.

Wat vond je van de opdrachten?
Ze leken op het eerste gezicht nogal gedetaileerd en dat maakte het een des te grotere uitdaging om te zoeken naar het buitengewone, het minst voor de hand liggende.

Wat vond je van je optreden?
Het was doodeng om én gefilmd te worden, én voor een live publiek te spelen en ook nog eens gefocust te moeten blijven op het onderwerp. Maar het is ook altijd weer een sensatie om jezelf helemaal over te geven, te laten gebeuren wat er gebeurt. In die zin is het eigenlijk nogal filosofisch.    

Wanneer verraste je je tegenspeler?
In een bepaalde scène werd me gevraagd waar ik vandaan kwam. In plaats van Zuid-Afrika zei ik 'Honduras'. Dat kwam zomaar in me op. En dat is nou het leukste van improviseren. Je kunt zijn wie of wat je maar wilt, met welke eigenaardige afwijkingen dan ook.

En wanneer verraste je jezelf het meest?
Dat gebeurde me eigenlijk vrij vaak. Als er niets van tevoren vaststaat komt alles als een verrassing.