Wat is de grote valkuil bij improviseren?
"Het is heel erg spannend om een scène te gaan spelen, je hebt een hele grote verantwoordelijkheid om er iets van te maken. Maar het is gevaarlijk om te gaan denken dat alle verantwoordelijkheid alleen bij jou ligt. Dan ga je het te hard proberen en mis je wat je tegenspeler je aanreikt."

Bij De Vloer Op zit publiek, heeft dat invloed op je acteren?
"Ja. De eerste keer dat ik een scène speelde bij De Vloer Op begon ik heel hard te praten en theatraal te acteren. Ik was mij alleen bewust van het publiek dat om ons heen zat en wilde ze bereiken zoals in een voorstelling. Tot ik begon te merken dat mijn tegenspeler Saskia Temmink veel zachter praatte dan ik. Halverwege de scène viel het kwartje: er staan vier cameramensen om mij heen te filmen voor tv, ik hoef niet zo hard te praten."

Wanneer heb je jezelf het meest verrast?
"Dat was bij de scène 'In de gloria' met Leopold de Witte. In de scène was mijn moeder, zijn vrouw, flink dement. Leopold zei ineens dat hij zijn vrouw had vermoord met een kussen, hij wilde haar niet meer zien lijden. Nadat hij dat had gezegd had ik het gevoel dat ik de scène een mooi einde kon geven. Ik rondde het af door tegen hem te zeggen dat ik hem, als straf, altijd in leven zou houden tot hij langzaam zou sterven."

Wat voor rol zou je nog willen spelen bij De Vloer Op?
"Ik zou bij De Vloer Op wel eens iemand willen spelen die bijna niet praat. Ik heb zelf de neiging om veel te babbelen. Terwijl ik de mooiste momenten juist de stille momenten vind, als er in stilte geacteerd wordt. Ervaren acteurs die lang stil durven zijn bewonder ik ook heel erg."