Je bent in 2007 afgestudeerd aan de Toneelschool. Hoe was het om de eerste keer een scène te spelen in "De Vloer Op"?
De eerste opname was heel erg spannend. Het voelde als een testcase als acteur. Kan ik de spanning aan, vroeg ik me van tevoren af. Het publiek, de camera’s en mijn idee om vaker mee te willen doen, droegen bij aan de spanning. Het is zo’n leuk programma en ik bewonder de acteurs, nu had ik de kans om het te laten zien.

Met wie speelde je je eerste scène?
De eerste improvisatie (toepasselijk ‘Eerste keer’ getiteld red.) speelde ik met Leopold Witte. Hij was mijn vader en als zijn zoon had ik een hoer vermoord. In het begin vond ik het heel spannend, maar nadat ik voor had gedaan hoe ik die hoer doodsloeg, was ik door de spanning heen en kon ik losser spelen. Wel had ik twee dagen later enorme spierpijn. Blijkbaar slaat de spanning op de een of andere manier toch terug op je spieren.

Niet alle acteurs zijn even happig op improviseren, wat heb jij ermee?
Ik vind het leuk om aan iets te bouwen met twee mensen die er samen op vertrouwen dat het goed komt. Mijn kracht is goed te luisteren en te kijken en niet van tevoren te bedenken waar het heen gaat, zodat een scène echt ontstaat. Je geeft een voorzet of kopt er één in en zo ontwikkelt het verhaal zich steeds verder.
Het best ligt mij het rauwe ‘hart-tegen-hart’ spelen. Sommige klasgenoten op de toneelschool vonden het prettig een typetje te spelen. Ik speel liever geen rare Irakees, ik houd het liever dicht bij mezelf.

Hoe kijk je nu op de scènes terug?
Ik ben best tevreden over mijn improvisaties. Alledrie de scènes waarin ik meespeelde worden op tv uitgezonden. (In aflevering 4 op 18 juli en aflevering 5 op 25 juli 2008.) Ze zijn goed, niet briljant. Grote acteurs als Gijs Scholten van Aschat en Pierre Bokma zijn er veel handiger in om het verhaal bizarre kanten op te laten gaan. Ik hoop er de volgende opnames ook bij te mogen zijn. Regisseur Peter de Baan zei met een vriendelijke lach dat ik naast de telefoon moest gaan zitten.